امید خویش به ایزد فکند و پیش سپاه

فرو شدندی و کردندی از میانه حذر

ملک چو حال چنان دید خلق را دل داد

براند و گفت که این مایه آب را چه خطر

فکند باره فرخنده پی به آب اندر

به فال نیک شه پر دل آب را بگذاشت

روان شدند همه از پی شه آن لشکر