فکند باره فرخنده پی به آب اندر

ملک چو حال چنان دید خلق را دل داد

براند و گفت که این مایه آب را چه خطر

امید خویش به ایزد فکند و پیش سپاه

به فال نیک شه پر دل آب را بگذاشت

روان شدند همه از پی شه آن لشکر

برآمدند بر آن پی ز آب آن دریا