وزو همه خطر جان و بیم غرق و غرر

چو گرد خویش نگه گرد ، مار و ماهی دید

به گرد تو مه تابان و زهره ازهر

ز تو خلایق را خرمی و شادی بود

چو قدرت تو نگه کرد و عجز خویش بدید

چو آبگینه شد آب اندرو ز شرم و حجر

ز آب دریا گفتی همی به گوش آمد