چو قدرت تو نگه کرد و عجز خویش بدید

به گرد تو مه تابان و زهره ازهر

ز تو خلایق را خرمی و شادی بود

وزو همه خطر جان و بیم غرق و غرر

چو آبگینه شد آب اندرو ز شرم و حجر

ز آب دریا گفتی همی به گوش آمد

که شهریارا دریا تویی و من فرغر