گفتا که به میران و به سرهنگان مانی

بر تاج شهان صورت این مرکب بنگار

دشمن که برین ابلق رهوار مرا دید

بی صبر شد و کرد غم خویش پدیدار

امروز کلاه و کمرت باید ناچار

گفتم تو چه دانی که شب تیره چه زاید

بشکیب و صبوری کن تا شب بنهد بار