گفتم تو چه دانی که شب تیره چه زاید

بی صبر شد و کرد غم خویش پدیدار

گفتا که به میران و به سرهنگان مانی

امروز کلاه و کمرت باید ناچار

بشکیب و صبوری کن تا شب بنهد بار

باشد که بدین هر دو سزاوار ببیند

آن شه که بدین اسب مرا دید سزاوار