باشد که بدین هر دو سزاوار ببیند

امروز کلاه و کمرت باید ناچار

گفتم تو چه دانی که شب تیره چه زاید

بشکیب و صبوری کن تا شب بنهد بار

آن شه که بدین اسب مرا دید سزاوار

خواهم کله و از پی آن خواهم تا تو

ما را نزنی طعنه به کج بستن دستار