آن شه که بدین اسب مرا دید سزاوار

گفتم تو چه دانی که شب تیره چه زاید

بشکیب و صبوری کن تا شب بنهد بار

باشد که بدین هر دو سزاوار ببیند

خواهم کله و از پی آن خواهم تا تو

ما را نزنی طعنه به کج بستن دستار

کار سره و نیکو بدرنگ بر آید