سفری داری امسال شها اندر پیش

تن چون کوه تو از رنج سفر گشته نزار

سفری کان را باز آمدن امید بود

غم او کم بود، ار چند که باشد دشوار

که مر آن را نه کرانست پدید و نه کنار

یک دمک باری در خانه ببایست نشست

تا بدیدندی روی تو عزیزان و تبار