یک دمک باری در خانه ببایست نشست

غم او کم بود، ار چند که باشد دشوار

سفری داری امسال شها اندر پیش

که مر آن را نه کرانست پدید و نه کنار

تا بدیدندی روی تو عزیزان و تبار

رفتن تو به خزان بودی هر سال شها

چه شتاب آمد کامسال برفتی به بهار