چه شتاب آمد کامسال برفتی به بهار

یک دمک باری در خانه ببایست نشست

تا بدیدندی روی تو عزیزان و تبار

رفتن تو به خزان بودی هر سال شها

چون کنی صبر و جدا چند توانی بودن

زان برادر که بپروردی او را به کنار

تن او از غم و تیمار تو چون موی شده ست