چون کنی صبر و جدا چند توانی بودن

تا بدیدندی روی تو عزیزان و تبار

رفتن تو به خزان بودی هر سال شها

چه شتاب آمد کامسال برفتی به بهار

زان برادر که بپروردی او را به کنار

تن او از غم و تیمار تو چون موی شده ست

رخ چون لاله او زرد به رنگ دینار