رخ چون لاله او زرد به رنگ دینار

چون کنی صبر و جدا چند توانی بودن

زان برادر که بپروردی او را به کنار

تن او از غم و تیمار تو چون موی شده ست

از فراوان که بگرید به سر گور تو شاه

آب دیده بشخوده ست مر او را رخسار

آتشی دارد در دل که همه روز از آن