آتشی دارد در دل که همه روز از آن

رخ چون لاله او زرد به رنگ دینار

از فراوان که بگرید به سر گور تو شاه

آب دیده بشخوده ست مر او را رخسار

برساند به سوی گنبد افلاک شرار

گر برادر غم تو خورد شها نیست عجب

دشمنت بی غم تو نیست به لیل و به نهار