رفتن تو به خزان بودی هر سال شها

که مر آن را نه کرانست پدید و نه کنار

یک دمک باری در خانه ببایست نشست

تا بدیدندی روی تو عزیزان و تبار

چه شتاب آمد کامسال برفتی به بهار

چون کنی صبر و جدا چند توانی بودن

زان برادر که بپروردی او را به کنار