تا دارم آن بنفشه ز تو یادگار

ور بی بهانه رفتن خواهی همی

بی مهر گشت خواهی و زنهار خوار،

شاخ بنفشه بخش مرا زان دو زلف

چون تو شدی دلم شد و فردا مرا

از بهر مدح میر دل آید به کار

بنیاد حمد میرمحمد کزوست