ور بی بهانه رفتن خواهی همی

روی تو از بهار به ای غمگسار

اینک بهار و اینک رخسار تو

بنگر به روی خویش و به روی بهار

بی مهر گشت خواهی و زنهار خوار،

شاخ بنفشه بخش مرا زان دو زلف

تا دارم آن بنفشه ز تو یادگار