نماز بام زره کرده بودمی بسیار

بتی که چشم من از بس نگار چهره او

نگارخانه شد، ار چه پدید نیست نگار

ز حلقه های سیه زلفش ار بخواستمی

برابر دو رخ او بداشتم می سرخ

ز شرم دو رخ او زرد گشت چون دینار

چو شب دو بهره گذشت، از دو گونه مست شدم