چو مست گشتم و لختی دو چشم من بغنود

یکی ز باده و دیگر ز عشق باده گسار

نشان مستی در من پدید بود و بتم

همی نمود به چشم سیه نشان خمار

ز خواب کرد مرا ماهروی من بیدار

به نرم نرم همی گفت روز روشن شد

اگر بخسبی ترسم که بگذرد گه بار