بخاصه اکنون کز سنگ خاره لاله دمید

بیا و نعمت او را ز ما دریغ مدار

چه نعمتست به از باده باده خواران را

همین بسست وگر چند نعمتش بسیار

ز لاله کوه چو دیبای لعل شد هموار

ز گلبنان شکفته چنان نماید باغ

که میر پره زدستی به دشت بهر شکار