ز گلبنان شکفته چنان نماید باغ

همین بسست وگر چند نعمتش بسیار

بخاصه اکنون کز سنگ خاره لاله دمید

ز لاله کوه چو دیبای لعل شد هموار

که میر پره زدستی به دشت بهر شکار

امیر ما عضد دولت و موید دین

در امید بزرگان و قبله احرار