چه مرکبیست به زیر تو آن مبارک خنگ

بگونه قلم تو شده ست زار و نزار

سپهبدان سپه را پیادگان خواند

هر آنکسی که ترا روز رزم دید سوار

که نگذرد به گه تاختن ازو طیار

چو روز باد، روان، پاره ای ز ابر سپید

تو ابر دیدی کو زیر زین بود هموار