گوید مگر چو من نرسید اندر این دیار

آنکس که مشت خویش ندیده ست پردرم

گر خدمتش کند ز گهر پر کند کنار

زایر ز بس نوال کزو یابد و صلت

پندارد آن نواخت هم او یافته ست و بس

آنکو گمان برد به خرد باشد او نزار

این مهترست بار خدایی که مال خویش