آفتاب از روی دریا زر برانگیزد بخار

کوکنار از بس فزع داوری بیخوابی شود

گر برافتد سایه شمشیر تو بر کوکنار

گر نسیم جود تو بر روی دریا بروزد

ور سموم خشم تو برابر و باران درفتد

از تف آن ابر آتش گردد و باران شرار

ور خیال تیغ تو اندر بیابان بگذرد