زیبد ای خسرو اگر سر بفرازی به فراز

چون مرا بخت سوی خدمت تو راه نمود

گفت جود تو: رسیدی به نوا، بیش متاز

حلم را رحم تو گشته ست به هر خشم سبب

ز هنرهای ستوده که تو داری ز ملوک

علم را رای تو گشته ست به هر کار انباز

ناوک اندازی و زوبین فکن و سخت کمان