بدریا بکام نهنگ اندریم

که داند که بیرون که آید ز آب

بد آمد سپه را ز افراسیاب

چو خشکی بود ما بجنگ اندریم

همی گفت هر گونه ای هر کسی

بدانگه که گفتارها شد بسی

همی گفت رستم که ای مهتران