زانست که نظار همی نگسلد از هم

از دیدن او چشم جهان گردد روشن

وز گفتن نامش دل و جان گردد خرم

از دیدن او سیر نگردد دل نظار

کس نیست به گیتی که برو شیفته دل نیست

دلها به خوی نیک ربوده ست نه ز استم

گویی که بیکباره دل خلق ربوده ست