نه با تو توشه راه و نه چاکر و نه غلام

شخوده روی برون آمدم ز خانه به کوی

به رنگ چون شبه کرده رخ چو نقره خام

مرا بگوی کز اینجا چگونه خواهی رفت

برادران و رفیقان تو همه بنوا

تو بینوا و به دست زمانه داده زمام

تو داده ای به ستم زر و سیم خویش به باد