تو آن مهی که ترا هر چه گویم اندر فضل

هزار تیغ کشیده فرو برد به نیام

زهی ز هر ادبی یافته تمام نصیب

زهی ز هر هنری بهره ای گرفته تمام

تمامتر سخنی سست باشد و سو تام

مرا چه طاقت آنست یا چه مایه آن

که پیش تو سخنی را دهم به نظم نظام