همی ندانم کان را که بوی داد چنان

ز رنگ لاله او وز دم بنفشه او

جهان نگارنمایست و باد مشک افشان

همی ندانم کاین را که رنگ داد چنین

مرا روا بود ار سربسر بنفشه دمد

به گرد لاله آن سرو قد موی میان

کنون ز سنگ بنفشه دمد عجب نبود