مرا روا بود ار سربسر بنفشه دمد

جهان نگارنمایست و باد مشک افشان

همی ندانم کاین را که رنگ داد چنین

همی ندانم کان را که بوی داد چنان

به گرد لاله آن سرو قد موی میان

کنون ز سنگ بنفشه دمد عجب نبود

اگر بنفشه دمد زیر عارض جانان