گفتم: غم تو چشم مرا پر ستاره کرد

گفت: آفتاب را بتوان یافت بی نشان

گفتم: که کوژ کرد مرا قدت ای رفیق

گفتا: رفیق تیر که باشد بجز کمان

گفتا: ستاره کم نتوان کرد ز آسمان

گفتم: ستاره نیست سر شکست ای نگار

گفتا: سرشک بر نتوان چید ز آبدان