گفتم: ستاره نیست سر شکست ای نگار

گفتا: رفیق تیر که باشد بجز کمان

گفتم: غم تو چشم مرا پر ستاره کرد

گفتا: ستاره کم نتوان کرد ز آسمان

گفتا: سرشک بر نتوان چید ز آبدان

گفتم: به آب دیده من روی تازه کن

گفتا: به آب تازه توان داشت بوستان