همیشه تا چو بر دلبران بود مرمر

عزیز کرد مرا از توافر احسان

به هفته ای به من آن داد ناشنیده مدیح

که نابغه به همه عمر یافت از نعمان

همیشه تا چو لب نیکوان بود مرجان

همیشه تا چو دو رخسار عاشقان باشد

به روزگار خزان روی برگهای رزان