همیشه تا چو لب نیکوان بود مرجان

به هفته ای به من آن داد ناشنیده مدیح

که نابغه به همه عمر یافت از نعمان

همیشه تا چو بر دلبران بود مرمر

همیشه تا چو دو رخسار عاشقان باشد

به روزگار خزان روی برگهای رزان

به کام خویش زیاد و به آرزو برساد