گفتی که تافته شدی از مهمان

ای میوه دل من، لابل دل

ای آرزوی جانم، لابل جان

از من به روز عید بیازردی

تو چشم داشتی که چو هر عیدی

من پیش تو نوا زنم و دستان

گویم که ساقیا می پیش آور