تا چون گل سوری بنباشد گل نسرین

کس را دل آن نیست که گوید به تو مانم

بر راست ترین لفظ شد این شعر نو آیین

تا چون مه آبان بنباشد مه آذار

تا چون ز در باغ درآید مه نیسان

از دیدن او تازه شود روی بساتین

شاهی کن و شادی کن آنسان که تو خواهی