تا چون مه آبان بنباشد مه آذار

در خانه همه روزه همه بندند آذین

کس را دل آن نیست که گوید به تو مانم

بر راست ترین لفظ شد این شعر نو آیین

تا چون گل سوری بنباشد گل نسرین

تا چون ز در باغ درآید مه نیسان

از دیدن او تازه شود روی بساتین