فرزند فضلست آن چراغ زمن

سختم شگفت آید که تا چون شده ست

چندان فضایل جمع در یک بدن

گر مایه فضلست بس کار نیست

نزد خردمندان نباشد غریب

بوی از گل و نور از سهیل یمن

زایر کز آنجا باز گردد برد