در گره جعد هزاران شکن

تازان چون کبک دری بر کمر

یازان چون سرو سهی در چمن

در شکن زلف هزاران گره

گفتم: چونی و چگونه ست کار؟

گفت: به رنج اندرم از خویشتن

چون بود آن کس که ندارد میان