گه چو لولو ریخته بر روی کحلی پرنیان

یا کواکبهای سیم از بهر آتش روز جنگ

بر زده بر غیبه های آبگون برگستوان

گاه چون پاشیده برگ نسترن بر برگ بید

من بیابانی به پیش اندر گرفته کاندرو

از نهیب دیو دل خوناب گشتی هر زمان

سهمگین راهی فرازش ریزه سنگ سیاه