به کام دل برسیدند زایری پنجاه

بسا کسا که گنه کرد و هیچ عذر نداشت

دل کریمش از آن کس نجست عذر گناه

در این دو مه که من اینجا مقیمم از کف او

یکی منم که چنان آمدم مثل بر او

که کرد بی بنه آید هزیمت از بنگاه

کنون چنان شدم از بر او کجا تن من