کنون چنان شدم از بر او کجا تن من

به کام دل برسیدند زایری پنجاه

یکی منم که چنان آمدم مثل بر او

که کرد بی بنه آید هزیمت از بنگاه

به ناز پوشد توزی و صدره دیباه

به صره زر به هم کردم و به بدره درم

همی روم که کنم خلق را ازین آگاه