به ناز پوشد توزی و صدره دیباه

یکی منم که چنان آمدم مثل بر او

که کرد بی بنه آید هزیمت از بنگاه

کنون چنان شدم از بر او کجا تن من

به صره زر به هم کردم و به بدره درم

همی روم که کنم خلق را ازین آگاه

به راه منزل من گر رباط ویران بود