هوا را بود روشنی و لطیفی

ز علم و نکت وز طراز معانی

الا تا که روشن ستاره ست هر شب

بر این آبگون روی چرخ کیانی

زمین را بود تیرگی و گرانی

تو بادی جهاندار، تا این جهان را

به بهروزی و خرمی بگذرانی