زمین را بود تیرگی و گرانی

الا تا که روشن ستاره ست هر شب

بر این آبگون روی چرخ کیانی

هوا را بود روشنی و لطیفی

تو بادی جهاندار، تا این جهان را

به بهروزی و خرمی بگذرانی

به عز اندرون ملک تو بی نهایت