ملک را در جهان هر روز جشنی باد و نوروزی

مرا دل گر نه اندر دست آن نامهربانستی

به دو دستم به شادی بر، می چون ارغوانستی

بدین شایستگی جشنی بدین بایستگی روزی

نبینی باغ را کز گل چگونه خوب و دلبر شد

نبینی راغ را کز لاله چون زیبا و در خور شد

زمین از نقش گوناگون چنان دیبای ششتر شد