نبینی باغ را کز گل چگونه خوب و دلبر شد

به دو دستم به شادی بر، می چون ارغوانستی

بدین شایستگی جشنی بدین بایستگی روزی

ملک را در جهان هر روز جشنی باد و نوروزی

نبینی راغ را کز لاله چون زیبا و در خور شد

زمین از نقش گوناگون چنان دیبای ششتر شد

هزار آوای مست اینک به شغل خویشتن در شد