هزار آوای مست اینک به شغل خویشتن در شد

نبینی باغ را کز گل چگونه خوب و دلبر شد

نبینی راغ را کز لاله چون زیبا و در خور شد

زمین از نقش گوناگون چنان دیبای ششتر شد

تذرو جفت گم کرده کنون با جفت همبر شد

جهان چون خانه پر بت شد و نوروز بتگر شد

درخت رود از دیبا و از گوهر توانگر شد