ز انصاف خو واکرده ای، ظلم آشکارا کرده ای

خوش خوش خرامان می روی، ای شاه خوبان تا کجا

شمعی و پنهان می روی پروانه جویان تا کجا؟

خونریز دل ها کرده ای، خون کرده پنهان تا کجا؟

غبغب چو طوق آویخته فرمان ز مشک انگیخته

صد شحنه را خون ریخته با طوق و فرمان تا کجا؟